خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۱۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گوش از برای نغمه تر آفریده اندوز بهر روی خوب نظرآفریده اند
۲
چشم از برای گریه ولب از برای آهوز بهر داغ لخت جگر آفریده اند
۳
مقصود از صدف گهر آبدار اوستاز بهر اشک دیده تر آفریده اند
۴
بی شک گرم یک مژه برهم زدن مباشکاین رشته را برای گهر آفریده اند
صفحهٔ ۱ از ۳