خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۱۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر یار را غنی ز نیاز آفریده اندما را نیازمند به نازآفریده اند
۲
قد ترا ز جلوه ناز آفریده اندروی مرا ز خاک نیاز آفریده اند
۳
لعل ترا که نقطه پرگار حیرت استپوشیده تر ز خرده راز آفریده اند
۴
از آفتاب دل نربوده است هیچ کسدست تصرف تو دراز آفریده اند
صفحهٔ ۱ از ۴