خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۱۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عشاق دل به دیده روشن کشیده اندچون ذره رخت خویش به روزن کشیده اند
۲
در جلوه گاه حسن تو منصور وار خلقکرسی زدار ساخته گردن کشیده اند
۳
منشین فسرده کز پی سامان اشک وآهآتش ز سنگ و آب ز آهن کشیده اند
۴
گنجور گوهرند گروهی که همچو کوهدرزیر تیغ پای به دامن کشیده اند
صفحهٔ ۱ از ۳