خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۱۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جمعی که زیر خاک دل پاک می برندبا خود بهشت را به ته خاک می برند
۲
روحی که شد لطیف چو شبنم در این چمنبا صد کمند مهر به افلاک می برند
۳
در حشر سر ز روزن جنت بر آورندآنان که سر به حلقه فتراک می برند
۴
جمعی که همچو غنچه کله کج نهاده اندچون گل ز باغ سینه صد چاک می برند
صفحهٔ ۱ از ۲