خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۱۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گلزار جوش حسن خداداد می‌زندباغ از شکوفه موج پریزاد می‌زند
۲
خون لاله لاله می‌چکد از تیغ کوهسارطاوس سر ز بیضه فولاد می‌زند
۳
چون عندلیب هرکه قدم در چمن گذاشتبی‌اختیار بر در فریاد می‌زند
۴
هر لاله‌ای که سر زند از کوه بیستونساغر به طاق ابروی فرهاد می‌زند
صفحهٔ ۱ از ۲