خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۱۷۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جمعی که در لباس می ناب می کشنددام کتان به چهره مهتاب می کشند
۲
آنان که در مقام رضا آرمیده اندخمیازه را به ذوق می ناب می کشند
۳
بهر شگون همیشه خراباتیان عشقصندل به طرف جبهه ز سیلاب می کشند
۴
بیطاقتان که گریه پی دفع غم کنندصف در نبرد شعله ز سیماب می کشند
صفحهٔ ۱ از ۲