خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۱۸۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل را سیاه آه غم آلود می کندتاریک چشم روزنه را دود می کند
۲
از سوز عشق پاک می شود دل ز آرزوآتش علاج خامی این عود می کند
۳
از روزن است خانه گل را اگر گشاددل را گشاده روزن مسدود می کند
۴
روی سیه بود چو نگین حاصل کریمبهر بلند نامی اگر جود می کند
صفحهٔ ۱ از ۲