خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۱۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بی حاصلی که تربیت بید می کنداین شغل پوچ را به چه امید می کند
۲
چون خضر هرکه ذوق شهادت نیافته استرغبت به زندگانی جاوید می کند
۳
از برگ بهر قتل خود آماده است تیغبی حاصلی نگر که چه با بید می کند
۴
نشنیده است بلبل بی درد بوی عشقاین ناله های زار به تقلید می کند
صفحهٔ ۱ از ۳