خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۳۰۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رو که به مهمان تو می‌نروم ای اخیبست مرا از طعام دود دل مطبخی
۲
رزق جهان می‌دهد خویش نهان می‌کندگاه وصال او بخیل در زر و مال او سخی
۳
مال و زرش کم ستان جان بده از بهر جانمذهب سردان مگیر یخ چه کند جز یخی
۴
قسمت آن باردان مایده و نان گرمقسمت این عاشقان مملکت و فرخی
صفحهٔ ۱ از ۳