خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۳۰۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جان و جهان می‌روی جان و جهان می‌بریکان شکر می‌کشی با شکران می‌خوری
۲
ای رخ تو چون قمر تک مرو آهسته ترتا نخلد شاخ گل سینه نیلوفری
۳
چهره چون آفتاب می‌بری از ما شتاببوی کن آخر کباب زین جگر آذری
۴
یک نظری گر وفاست هم صدقات شماستگر برسانی رواست شکر چنین توانگری
صفحهٔ ۱ از ۳