خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۱۸۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پیمانه چاره سر پرشور می کندآتش علاج خانه زنبور می کند
۲
محرومیم ز کعبه گناه دلیل نیستحیرانی از وصال مرا دور می کند
۳
می بایدش به منبر دار فنا نشستاظهار حق کسی که چو منصور می کند
۴
برق تجلی ونفس اهل دل یکی استمنصور دار را شجر طور می کند
صفحهٔ ۱ از ۳