خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۱۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جان رمیده جسم گران را چه می کندتیر ز شست جسته کمان را چه می کند
۲
مژگان غبار آینه اهل حیرت استمحو رخ تو باغ جنان را چه می کند
۳
چون مغز پخته شد شود از پوست بی نیازیکتای عشق هر دوجهان را چه می کند
۴
لنگر حریف شورش دریای عشق نیستدیوانه تو رطل گران را چه می کند
صفحهٔ ۱ از ۳