خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۲۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آفت ز خودپسند جدایی نمی کندخلوت علاج زهد ریایی نمی کند
۲
مانع نمی شود ز سفر سیل را حبابسالک حذر ز آبله پایی نمی کند
۳
هر کس که دید داغ کلف بر جبین ماهاز آفتاب نور گدایی نمی کند
۴
آزادگان ز شکر و شکایت منزهندعاشق ز درد چهره حنایی نمی کند
صفحهٔ ۱ از ۵