خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۲۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در موج خیز غم دل آزاد نشکندجوهر طلسم بیضه فولاد نشکند
۲
تیغ ترا ملاحظه از جان سخت نیستاز کوه قاف بال پریزاد نشکند
۳
تا می توان شکست پرو بال خویش رامرغ اسیر ما دل صیاد نشکند
۴
گو تخته کن دکان که سرآمد نمی شودطفلی که تخته بر سر استاد نشکند
صفحهٔ ۱ از ۳