خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۲۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مهر لب مرا می منصور نشکندزنجیر موج باده پر زور نشکند
۲
از درد عشق چون دل رنجور نشکندچون زیر کوه قاف پر مور نشکند
۳
از کاسه سر نگون دگران فیض می برندهرگز خمار نرگس مخمور نشکند
۴
پا چون شراب بر سر مستان نمی نهددر زیر پا سری که چو انگور نشکند
صفحهٔ ۱ از ۴