خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۲۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از پختگی است گر نشد آواز ما بلندکی از سپند سوخته گردد صدا بلند
۲
از هر دوکون همت والای ما گذشتتا گرد این خدنگ شود از کجا بلند
۳
معراج اعتبار به قدر فتادگی استاز سایه است رتبه بال هما بلند
۴
تختش بود چو کشتی نوح ایمن از خطرشد پایه شهی که ز دست دعا بلند
صفحهٔ ۱ از ۵