خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۲۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بعد از فنا ز هستی ما شور شد بلنداز چوب دار رایت منصور شد بلند
۲
نتوان به خاک خون مرا پایمال کردشور قیامت زلب گور شد بلند
۳
در دور خط دهان توشیرین کلام شدگرد شکر ز قافله مور شد بلند
۴
از ترک خانمان به طلبکاری کلیمدست نوازش شجر طور شد بلند
صفحهٔ ۱ از ۴