خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۲۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شد چون هدف سر که درین خاکدان بلندکز شش جهت نگشت صدای کمان بلند
۲
افکند دور ناله ز آتش سپند رازنهار چون سپند نسازی فغان بلند
۳
همت بلند دار که آسیب کم رسدآن را که چون عقاب بود آشیان بلند
۴
زان پیشتر که کعبه شود بوسه گاه خلقگلبانگ بوسه بود ازان آستان بلند
صفحهٔ ۱ از ۳