خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۲۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آنها که در چمن قدح مل نمی زننددست نشاط در کمر گل نمی زنند
۲
رسم است گل به سقف زدن موسم بهارطفلان چرا به سقف قفس گل نمی زنند
۳
هستند چرب ونرم به هنگام اخذ وجرتا تیغ می زنند تغافل نمی زنند
۴
در روزگار زلف پریشان نواز اوسبزان باغ شانه به کاکل نمی زنند
صفحهٔ ۱ از ۳