خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۲۱۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر یوسف مرا به دو عالم بها کنندگرد کسادیم به نظر توتیا کنند
۲
جمعی که زیر چرخ شبی روز کرده اندچون شمع دل خنک به نسیم فنا کنند
۳
چون برق تیغ نعل زوالش در آتش استکسب سعادتی که ز بال هما کنند
۴
نتوان به خواب دردل شب فیض صبح یافتکاین در به روی دیده بیدار واکنند
صفحهٔ ۱ از ۳