خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۲۲۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مردان به آب تیغ شهادت وضو کنندتا بی غبار سجده بر آن خاک کو کنند
۲
گام نخست پشت به دیوار می دهنداز کعبه خلق اگر به دل خویش رو کنند
۳
چون شیشه عالمی همه گردن کشیده اندتا از شراب عشق که را سرخ رو کنند
۴
باز آید آب رفته هستی به جوی ماروزی که خاک تربت ما را سبو کنند
صفحهٔ ۱ از ۵