خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۲۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از عیب پاک شو که هنرها همی‌دهنددست از خزف بشو که گهرها همی‌دهند
۲
راضی مشو به قلب که نقد جهان ز توستبفشان شکوفه را که ثمرها همی‌دهند
۳
در راه او نثار کن این خرده حیاتوان گه نظاره کن که چه زرها همی‌دهند
۴
زین زهرهای قندنما آستین‌فشانزان تنگ لب ببین چه شکرها همی‌دهند
صفحهٔ ۱ از ۴