خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۲۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن را که در جگر نفس آتشین بودخورشید آسمان وچراغ زمین بود
۲
چون ماه حسن ساخته بیش ازدوهفته نیستمارا نظر به حسن خدا آفرین بود
۳
معلوم شد زخواب گران گذشتگانکآسودگی نهفته به زیر زمین بود
۴
روزی به آبروی نیابند خاکیانرزق تنور از قفس آتشین بود
صفحهٔ ۱ از ۳