خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۲۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زین پیشتر متاع سخن رایگان نبودگرد کسادی از پی این کاروان نبود
۲
شعر بلند پا به سر عرش می نهادخورشید پایمال به هر آستان نبود
۳
منقار بلند به شکر خنده باز بوددشنام تلخ در دهن باغبان نبود
۴
نازک شده است خاطر گل ورنه پیش ازیندر گوش باغ نغمه بلبل گران نبود
صفحهٔ ۱ از ۳