خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۲۴۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیرون ز خود کسی که پی مدعا رودبر پشت بام کعبه به کسب هوا رود
۲
از محفلی که آینه رو بر قفا رودچشم و دل ندیده عشق کجا رود
۳
عاشق ز مومیایی تدبیر فارغ استدر سوختن شکستگی از بوریا رود
۴
هر کس کند نماز برای قبول خلقبر پشت بام کعبه به کسب هوا رود
صفحهٔ ۱ از ۴