خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۲۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر کس که در نماز به روی و ریا رودبر پشت بام کعبه به کسب هوا رود
۲
بر عشق رهروی که کند عقل اختیاراز خضر بگسلد ز پی نقش پا رود
۳
تا باز می کنند نظر بسته می شوداز هر دری که اهل طلب بینوا رود
۴
این قفل وا شود به کلید شکستگیهردانه ای که نرم شد از آسیا رود
صفحهٔ ۱ از ۳