خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۲۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر جا حدیث خامه من بر زبان رودبلبل چو بیضه در بغل آشیان رود
۲
مرغ ز دام جسته ز دل دانه می خوردآدم دگر چرا به ریاض جنان رود
۳
هر شاخ گل خدنگ به خون آب داده ای استخونش به گردن است که در بوستان رود
۴
خوش وقت بلبلی که در ایام نوبهاراز بیضه سر برآورد وپیش از خزان رود
صفحهٔ ۱ از ۳