خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۲۴۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون غمزه تو بر سر بیداد می‌رودآسایش از قلمرو ایجاد می‌رود
۲
سرو از چمن برون به دل شاد می‌رودآزاده هر که می‌زید آزاد می‌رود
۳
دل چیست کز فشار محبت نگردد آباینجا سخن ز بیضه فولاد می‌رود
۴
گردون ز سخت‌رویی ما تند و سرکش استاز کوهسار سیل به فریاد می‌رود
صفحهٔ ۱ از ۴