خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۲۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زاهد به کعبه با سر و دستار می‌روداین مست بین که روی به دیوار می‌رود
۲
زان شاخ گل شکیب من زار می‌رودزین دست و تازیانه دل از کار می‌رود
۳
آسوده‌اند مرده‌دلان از سؤال حشراین اعتراض با دل بیدار می‌رود
۴
منصور سر گذاشت درین راه، برنگشتزاهد درین غم است که دستار می‌رود
صفحهٔ ۱ از ۳