خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۲۴۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آزاده چون مسیح بر افلاک می روداین منزل از کسی است که چالاک می رود
۲
بیدرد را چو مار گزد سایه کمندعاشق به چشم حلقه فتراک می رود
۳
در مشرب پیاله کشان نیست سرکشیبر هر طرف که می کشیش تاک می رود
۴
بخت سیاه صیقل ارباب بینش استاز سیر گلخن آینه ها پاک می رود
صفحهٔ ۱ از ۲