خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۲۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هوش من از نسیم سحرگاه می رودحکم اشاره بر دل آگاه می رود
۲
مه در حصار هاله نخواهد مدام مانداز آسمان برون دل آگاه می رود
۳
زین تیره خاکدان دل روشن چه می کشداز گرد لشکری چه بر این شاه می رود
۴
گردون سفر به زمزمه عشق می کندمحمل به ذوق بانگ جرس راه می رود
صفحهٔ ۱ از ۳