خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۲۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می در پیاله کن که گل و لاله می روداین کاروان چو شعله جواله می رود
۲
از ره مرو به زینت دنیا کز این بساطگوهر عنان گسسته تراز ژاله می رود
۳
دلهای شب بنال که از چشم شور صبحگرمی ز گریه واثر از ناله می رود
۴
از اشتیاق روی تو نعلش در آتش استهر شبنمی که بر ورق لاله می رود
صفحهٔ ۱ از ۲