خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۲۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حکم خرد به مردم مجنون نمی‌روددیوانه است هرکه به هامون نمی‌رود
۲
هرچند پیر گشت و فراموشکار شدبیداد ما ز خاطر گردون نمی‌رود
۳
استادگی ز تیزی شمشیر عشق اوستاز زخم ما به ظاهر اگر خون نمی‌رود
۴
بی‌طاقتی مکن که بلای سیاه خطاز صد هزار تبت وارون نمی‌رود
صفحهٔ ۱ از ۳