خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۲۶۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از نور وحدت آن که دلش بهره ور شودکی از هجوم ذره پریشان نظر شود
۲
جایی که هفت پرده حجاب نظر نشدکی آسمان حجاب دل دیده ور شود
۳
رنگش ز آفتاب قیامت نمی پردرخسار هر که لعل به خون جگر شود
۴
ته جرعه ای ز جسم گرانجان او بجاستآن را که از محیط کف پای تر شود
صفحهٔ ۱ از ۲