خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۲۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پهلوی چرب، دشمن روشن گهر شودماه تمام، دنبه گداز از نظر شود
۲
یک ناله چون سپند نداریم بیشترانصاف نیست ناله ما بی اثر شود
۳
قمری ز طوق حلقه کند نام سرو رادر گلشنی که قامت او جلوه گر شود
۴
چشمی که هست شور قیامت فسانه اشکی از تپیدن دل ما باخبر شود
صفحهٔ ۱ از ۲