خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۲۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از روی آتشین تو دل آب می شودکوه شکیب چشمه سیماب می شود
۲
موج سراب سلسله جنبان تشنگی استپروانه بیقرار ز مهتاب می شود
۳
در وجه کیمیا زر خود خرج کردن استهر خرده ای که صرف می ناب می شود
۴
از پیچ و تاب رشته عمرش شود گرههر قطره ای که گوهر شاداب می شود
صفحهٔ ۱ از ۳