خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۲۷۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از می چو آن غزال، سیه مست می شوددر جلوه هر که بیندش از دست می شود
۲
بیخود شوند سوخته جانان به یک نگاهاز یک پیاله لاله سیه مست می شود
۳
قصری که چون حباب شود از هوا بلنداز راست کردن نفسی پست می شود
۴
قصری که چون حباب شود از هوا بلنداز راست کردن نفسی پست می شود
صفحهٔ ۱ از ۳