خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۲۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از ترکتاز غم دل من شاد می‌شودمعمور این خرابه ز بیداد می‌شود
۲
از سختی دل است یکی لطف و قهر یاریکدست خط ز خامه فولاد می‌شود
۳
در شیشه است جلوه دیگر شراب رااز خط سبز، حسن پریزاد می‌شود
۴
مهجور ساخت شکوه مرا از حریم وصلز آتش سپند دور به فریاد می‌شود
صفحهٔ ۱ از ۳