خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۲۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گفتار صدق، مایهٔ آزار می‌شودچون حرف حق بلند شود دار می‌شود
۲
پای به خواب رفته شمارد دلیل راآن را که شوق قافله‌سالار می‌شود
۳
چون عقل نیست نقد جنون قلب و ناروادیوانه خرج کوچه و بازار می‌شود
۴
کوه تعلقی که تو بر خویش بسته‌ایاز سایه تو خاک گرانبار می‌شود
صفحهٔ ۱ از ۴