خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۲۸۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از جلوه تو سنگ سبکبال می شودآتش ز خوی گرم تو پامال می شود
۲
فال نگاه گرم زدن بی مروتی استبر چهره ای که جای عرق خال می شود
۳
چون شاخ گل ز خانه زین شعله می کشدخونی که در رکاب تو پامال می شود
۴
آبی که قطره قطره به لب تشنگان دهندگوهر فروز عقده تبخال می شود
صفحهٔ ۱ از ۳