خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۳۰۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جای دگر بوده‌ای زانک تهی روده‌ایآب دگر خورده‌ای زانک گل آلوده‌ای
۲
مست دگر باده‌ای کاحمق و بس ساده‌ایدل چه بدو داده‌ای رو که نیاسوده‌ای
۳
گنج روان در دلت بر سر گنج این گلتگیرم بی‌دیده‌ای آخر نشنوده‌ای
۴
چیست سپیدی چشم از اثر نفس و خشمچون پی دارو ز یشم سرمه دهی سوده‌ای
صفحهٔ ۱ از ۲