خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۲۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در کوی عشق درد وبلا کم نمی شوداز باغ خلد برگ ونوا کم نمی شود
۲
موج از شکست روی نمی تابد از محیطاخلاص ما به جور وجفا کم نمی شود
۳
هر داغ حسرت تو کم از آفتاب نیستعمر شب فراق چرا کم نمی شود
۴
تا چون هدف ترا رگ گردن بجای هستآمد شد خدنگ قضا کم نمی شود
صفحهٔ ۱ از ۳