خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۲۹۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مژگان ز موج اشک گریزان نمی شودجوهر ز آب تیغ پریشان نمی شود
۲
خار طلب نمی کشد از پای جستجوتا گرد بادمحو بیابان نمی شود
۳
گردون به وادی غلطی افتاده استاین راه دور قطع به جولان نمی شود
۴
چشم سیه دل تو قیامت شناس نیستورنه کدام روز که دیوان نمی شود
صفحهٔ ۱ از ۴