خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۳۰۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
برقم ز خرمن از دل بیتاب می جهدنبضم ز تاب دردچو سیماب می جهد
۲
آرام رابه خواب نبیند، به مرگ همطفلی که از خروش من از خواب می جهد
۳
پهلو ز بوریای قناعت تهی مکنبرق از سحاب بستر سنجاب می جهد
۴
بازآکز انتظار تو هر شب هزار بارچشم امیدواریم از خواب می جهد
صفحهٔ ۱ از ۲