خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۳۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در دل کسی که راه هوا وهوس دهدآیینه را به دست پریشان نفس دهد
۲
تاوان عمر رفته ز گردون توان گرفتگر آب رفته ریگ روان بازپس دهد
۳
غافل ز حال گوشه نشینان کجا شودآن کس که آب ودانه به مرغ قفس دهد
۴
از غفلت است ریشه دواندن به مغز خاکدر گلشنی که غنچه صدای جرس دهد
صفحهٔ ۱ از ۲