خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۳۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گل داده هرزه نالی چمن دهدگوش گران سزای لب پر سخن دهد
۲
برگ خزان رسیده شمارد سهیل رالعلش که گوشمال عقیق یمن دهد
۳
دریا شهید عشق ترا شستشو ندادشبنم چه داد لاله خونین کفن دهد
۴
آتش غلط نکرد که کار سپند ساختتا کی به ناله دردسر انجمن دهد
صفحهٔ ۱ از ۲