خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۳۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شوخی که عرض حسن به اغیار می دهدآب خضر به صورت دیوار می دهد
۲
زودا که رخ به خون جگر لاله گون کندآن ساده دل که تربیت خار می دهد
۳
روشندلان ز خصم ندارند جان دریغآیینه آب سبزه زنگار می دهد
۴
از پاک طینتی است که ابر گرفته رورزق صدف ز گوهر شهوار می دهد
صفحهٔ ۱ از ۲