خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۳۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر کس سخن به دشمن انصاف می دهددر دست زنگی آینه صاف می دهد
۲
همت نه بی دریغ زر وسیم دادن استاهل کرم کسی است که انصاف می دهد
۳
چون مور در خرابه دنیا چه سر کنمجایم چو نقطه بر سر خود قاف می دهد
۴
صائب چه بی دریغ ز کلکت سخن چکدآب حیات را چه به اسراف می دهد
صفحهٔ ۱ از ۱