خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۳۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از پیچ وتاب عمردرازم بسر رسیدتا ریشه ام چو رشته به آب گهر رسید
۲
از بوی پیرهن گذرد آستین فشاندر مغز هر که بوی کباب جگر رسید
۳
از ریزشی که کرد در ایام نو بهاردر بر گریز شاخ به وصل ثمر رسید
۴
آلودگی ز رحمت یزدان حجاب نیستشبنم به آفتاب ز دامان تر رسید
صفحهٔ ۱ از ۳