خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۳۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از نغمه پرده مطرب دستانسرا کشیددام پری شکار به روی هوا کشد
۲
هر جا که رفت داد گریبان به دست غماز پای گل کسی که درین فصل پاکشید
۳
سرو ترا ز سایه چکد آب زندگیگر دید خضر هر که در این سایه واکشید
۴
سیمای ما قلمرو نقش مراد شدزان سیلی که عشق به رخسار ماکشید
صفحهٔ ۱ از ۳